کزاز چیست؟
کزاز نوعی بیماری عفونی است که از طریق ورود نوعی باکتری به بدن ایجاد میشود. این باکتری در خاک، کودهای حیوانی و فلزات پوسیده بیشتر دیده میشود و با ورود آن به بدن، باکتری مزبور رشد و تولید سم خواهد کرد.
علت این بیماری خود باکتری نیست، بلکه سمی است که به محض ورود به بدن ترشح میکند.
با آزاد شدن تدریجی سم در بدن انسان،گرفتگی عضلانی دردناک و شدید که علامت عمده بیماری کزاز است، بروز میکند. گرفتگی عضلانی با پیشرفت سم در بدن به تدریج گسترش می یابد و با درگیر کردن عضلات تنفسی و انسداد راه تنفس، منجر به مرگ بیمار خواهد شد.
علایم و نشانه ها
- گرفتگی فک ، گردن و دیگر عضلات
- تحریک پذیری
- تب
وقتی که سم به اعصاب می رسد، عضلات صورت و فک دچار گرفتگی های شدید می شوند. به همین علت یکی از مشکلات شایع، قفل شدن فک است. همچنین گرفتگی عضلات گردن، بلع مشکل و تحریک پذیری نیز رخ می دهد. به علاوه عضلات قفسه سینه ، شکم و پشت نیز ممکن است دچار گرفتگی شوند. گرفتگی شدید عضلات تنفسی منجر به تنفس مشکل برای بیمار می گردد.
علائم و نشانه های کزاز چند روز تا چند هفته بعد از صدمه ظاهر می شوند. دوره نهفتگی برای این بیماری 5 روز تا 15هفته می باشد. میانگین دوره نهفتگی 7 روز می باشد.
علت بیماری
نام باکتری عامل بیماری "کلستریدیوم تتانی" است که در خاک، غبار و مدفوع حیوانات یافت می شود.
این باکتری از طریق یک بریدگی یا زخم باز به بدن وارد میشود. اغلب این باکتری از طریق زخم سوراخ شده عمیق ناشی از اشیایی تیز مانند چاقو یا ناخن، فرد را آلوده میکند. هنگامی که باکتری وارد زخم تازه عمیق می گردد، اسپورهای باکتری یک سم قدرتمند به نام "تتانواسپاسمین" را تولید می نمایند. این سم بر عملکرد سیستم عصبی اثر می کند و باعث گرفتگی عضلانی شدید (شایع ترین علامت تتانی) می شود.
چه کسانی بیشتر در معرض خطرند؟
بیماری کزاز اغلب گروههایی از جامعه که سر و کارشان با خاک و فلزات آلوده است از جمله کشاورزان و آهنگران را تهدید میکند.
همچنین نوزادانی که هنگام تولد، بند ناف شان با اشیای آلوده و بدون ضد عفونی کردن بریده میشود، امکان ابتلای آن ها به این بیماری وجود دارد.
چه زمانی به درمان نیازمندیم ؟
در زخمهای سطحی و تمیز، سابقه واکسیناسیون بیمار بررسی میشود. اگر از آخرین نوبت تزریق واکسن کمتر از 10 سال سپری شده باشد، هیچ اقدامی انجام نمیشود و اگر بیش از 10 سال باشد، واکسن تزریق میشود.
در زخمهای عمیق و کثیف، اگر سابقه واکسیناسیون بیش از پنج سال باشد، واکسن تزریق میشود.
به افرادی هم سابقه واکسیناسیون کزاز ندارند یا از وضعیت واکسیناسیون خود مطمئن نیستید، هر نوع زخمی (چه سطحی و چه عمیق) که داشته باشند، بدون استثنا واکسن زده میشود.
غربالگری و تشخیص
پزشک، کزاز را بر اساس معاینه بدنی و نشانه هایی نظیر اسپاسم عضلانی، گرفتگی و درد تشخیص می دهد. تست های آزمایشگاهی عموما در تشخیص کزاز غیر مؤثر هستند.
درمان
درمان شامل مصرف یک ضد سم نظیر TIG می باشد، هر چند که ضد سم تنها می تواند سموم غیر متصل به بافت عصبی را خنثی نماید.
پزشک ممکن است برای مقابله با باکتری کزاز، آنتی بیوتیک خوراکی یا تزریقی تجویز کند.
همچنین تجویز واکسن کزاز، از عفونت آینده با کزاز جلوگیری می نماید. عفونت کزاز نیازمند یک دوره طولانی درمان در یک مرکز بهداشتی می باشد. داروهایی جهت آرام بخشی و فلج عضلانی تجویز می شوند که در این صورت شما نیازمند روش های حمایتی از مجاری هوایی می باشید.
در اکثر موارد، بیماری کزاز شدید بوده و علی رغم درمان منجر به مرگ می گردد. مرگ اغلب در اثر انقباض مجاری هوایی، عفونت های تنفسی و اختلال در سیستم عصبی خودکار رخ می دهد. سیستم عصبی خودکار قسمتی
از سیستم عصبی است که کنترل عضلات قلبی، عضلات غیر ارادی و غدد را بر عهده دارد. بیماران بهبود یافته از کزاز گاهی به مشکلات روانی مبتلا می شوند و به مشاوره روانپزشکی نیازمند می گردند.
پیشگیری
شما از طریق ایمنی بر علیه سم می توانید از کزاز پیشگیری نمایید. اکثر موارد کزاز در افراد غیر ایمن و کسانی که واکسن یادآور کزاز را طی 10 سال گذشته دریافت نکرده اند، رخ می دهد.
تزریق واکسن
واکسن کزاز اغلب به عنوان جزئی از واکسن DPT (دیفتری، کزاز، سیاه سرفه) یا سه گانه به کودکان تزریق می شود. این تزریق فرد را در برابر سه بیماری، دیفتری، سیاه سرفه و کزاز ایمن می کند.
آخرین مدل این واکسن شامل دیفتری ، شبه سم کزاز وسیاه سرفه بدون سلول (DtaP) می باشد. DtaP شامل پنج دوز می باشد که به طور معمول در بازو یا ران اطفال تزریق می شود. سنین تزریق واکسن عبارتند از:
2 ماهگی، 4 ماهگی، 6 ماهگی، 15 تا 18 ماهگی، 4 تا 6 سالگی.
بزرگسالان باید به طور مرتب هر 10 سال یک بار، یک دوز واکسن یادآور کزاز را تزریق نمایند. در صورت مسافرت های بین المللی (خارج از کشور) بهتر است یک دوز جدید واکسن کزاز تزریق شود. دوز یادآور واکسن کزاز به طور معمول همراه با دوز یادآور واکسن دیفتری به صورت واکسن نوع بالغین یا (Td ) تزریق می شود.
ابتلا به کزاز منجر به ایجاد ایمنی در برابر بیماری نمی شود. بنابراین توصیه به واکسیناسیون جهت جلوگیری از عود مجدد بیماری کاملا منطقی به نظر می رسد. اگر دوران کودکی واکسن کزاز را دریافت نکرده اید، به پزشک مراجعه کنید و واکسن نوع بالغین یا Td را تزریق نمایید.
تمیز نگه داشتن زخم
ابتدا زخم را با آب تمیز بشویید. سپس زخم و اطراف آن را با آب و صابون به دقت تمیز نمایید.
توجه به منشا زخم
زخم های ناشی از سوزن یا دیگر برش های عمقی،گزیدگی حیوانات و به ویژه زخم های کثیف، شما را در گروه پر خطر برای ابتلا به عفونت کزاز قرار می دهند. در این صورت پزشک زخم شما را تمیز می نماید و پس از تجویز آنتی بیوتیک، دوز یادآور واکسن کزاز را به شما تزریق می نماید.
مصرف آنتی بیوتیک
در مورد هر زخم شدیدی با پزشک مشورت کنید تا مشخص شود آیا به مصرفآنتی بیوتیک نیازی هست یا نه.
بعد از شستن و تمیز کردن زخم، یک لایه از آنتی بیوتیک هایی ( کرم یا پماد) نظیر نئوسپورین یا پلی سپورین را بر روی زخم قرار دهید. این آنتی بیوتیک ها بهبود زخم را تسریع نمی کنند، اما با مهار رشد باکتری ها و ایجاد مصونیت، بدن را در ترمیم زخم یاری می نمایند. برخی اجزای این پمادها باعث ایجاد لکه های پوستی خفیف می شوند. در صورت بروز لکه های پوستی، مصرف پماد را متوقف سازید.
پانسمان زخم
در معرض هوا بودن زخم به بهبودی آن کمک می نماید، اما پانسمان، زخم را تمیز نگه می دارد و از ایجاد عفونت های مضر جلوگیری می کند. تاول های تخلیه شده باید تا زمان بهبودی پانسمان شوند.
پانسمان باید روزانه و در صورت مرطوب بودن، سریع تر تعویض شود. در صورت حساسیت به برخی از باندها و چسب ها، از گاز استریل و چسب های کاغذی استفاده کنید.
جهت کسب اطلاعات بیشتر واتصال به شبکه اجتماعی دارومارو می توانید از طریق وب سایت
یا از طریق شبکه های اجتماعی ما به آدرس های
پیج اینستاگرام:
Daroomaroo.company
کانال تلگرام:
t.me/daroomaroo
دنبال کنید
تعریف
در گردن عضلات کوچک در اطراف مهره های گردن و عضلات بزرگتر در سطح گردن قرار دارند. این عضلات می توانند در اثر علل متفاوتی دچار پارگی و کشیدگی شوند.
علل
عمد تاً کشیدگی و پارگی تاندون ها و عضله های گردن در اثر ضربات وارد شده به آن در طی برخورد های ورزشی رخ میدهد. آسیب شلاقی گردن هم از سایر علل کشیدگی و پارگی عضلات گردن است.
علائم
• درد به دنبال اصابت ضربه به گردن
• حساسیت محل کشیدگی عضله در لمس حساسیت روی مهره های گردن بدنبال آسیب شلاقی گردن
• تشدید درد با برگرداندن گردن به قسمت مقابل ضایعه یا با خم کردن سر به جلو یا عقب
• اسپاسم عضلات صدمه دیده
• اسپاسم عضلات صدمه دیده می تواند منجر به سردرد شود
• امکان دارد درد بلافاصله بعد از آسیب شروع شود یا چند ساعت بعد از آسیب شروع گردد
• گاهی گیجی، احساس سوزش یا سوزن سوزن شدن در محل آسیب وجود دارد
درمان
• بلافاصله بعد از آسیب و شروع درد باید از یخ درمانی به مدت ۳۰-۲۰ دقیقه بصورت۶-۳ مرتبه در روز به مدت۳-۲ روز استفاده شود
• امکان دارد پزشک شما برای کاهش درد و التهاب از داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی استفاده کند
• چنانچه بعد از چند روز یخ درمانی و دارو درمانی درد و اسپاسم گردن ادامه یابد امکان دارد پزشک از گرما درمانی استفاده کند.باید کیسه آب گرم به مدت ۳۰-۲۰ دقیقه هر ۴-۳ ساعت روی محل قرار گیرد تا درد رفع گردد.
علائم چه مقدار طول می کشد
مدت زمان بهبودی به فاکتورهای مختلفی مثل: سن فرد، سطح سلامتی فرد، شدت کشیدگی عضله، وسعت کشیدگی عضلات و سابقه وجود یا عدم وجود آسیب قبلی مشابه بستگی دارد. در صدمات خفیف طی چند هفته علائم رفع می گردد.
جلوگیری از صدمات و کشیدگی عضلات گردن
با تقویت قدرت و انعطاف عضلات گردن به بهترین نحو می توان از کشیدگی و پارگی آن جلوگیری نمود چنانچه موقعیت شغلی یا ورزشی شما به گونه ای است که در ساعات روز مدت زیادی گردن در یک حالت خاص قرار می گیرد(مثل نشستن طولانی پشت میز کامپیوتر) هر از چند گاهی از آن حالت خارج شوید و عضلات گردن را با حرکات گردن منقبض و شل کنید. اغلب صدمات گردن در اثر ضربات قابل پیشگیری نیستند
جهت کسب اطلاعات بیشتر واتصال به شبکه اجتماعی دارومارو می توانید از طریق وب سایت
یا از طریق شبکه های اجتماعی ما به آدرس های
پیج اینستاگرام:
Daroomaroo.company
کانال تلگرام:
t.me/daroomaroo
دنبال کنید
کاهش خطرناک دمای بدن است که معمولا در اثر تماس طولانی مدت با هوای سرد ایجاد می شود. این مشکل در فصول سرد سال بیشتر رخ می دهد، اما اگر در فصول گرم سال هم در معرض طولانی مدت هوای سرد قرار بگیرید، خطر ابتلا به هیپوترمی وجود دارد.
علل هیپوترمی چیست؟
وقتی تعادل بین گرمای تولید شده در بدن و گرمای خارج شده از آن به هم بخورد و برای مدت زمان طولانی، گرمای بیشتری از دست برود، هیپوترمی رخ می دهد.
معمولا بعد از تماس با هوای سرد بدون پوشیدن لباس کافی و گرم، هیپوترمی به طور ناگهانی اتفاق می افتد.
کوهنوردان با پوشیدن لباس های مخصوص که برای آب و هوای سرد و بادی طراحی شده اند، از بروز هیپوترمی جلوگیری می کنند.
اما آب و هوای معتدل نیز بر اساس سن فرد، توده بدنی او، میزان چربی بدن، سلامت کلی بدن و مدت زمان تماس با هوای سرد می تواند باعث هیپوترمی شود.
نوزادان و کودکانی که در اتاق سرد می خوابند، در معرض خطر ابتلا به هیپوترمی قرار دارند.
2. سایر علل
برخی بیماری ها مثل دیابت، بیماری های غده تیروئید، برخی داروها، آسیب شدید و یا مصرف مواد مخدر و الکل، خطر ابتلا به هیپوترمی را افزایش می دهند.
کاهش دمای بدن باعث کند شدن فعالیت مغز، نفس کشیدن و ضربان قلب می شود
تماس با سرما چطور باعث هیپوترمی می شود؟
در طی تماس با سرما، بیشتر گرمای بدن (تا 90 درصد) از طریق پوست از دست می رود و بقیه آن هم از طریق ریه ها (با نفس کشیدن) خارج می شود.
خروج گرما از طریق پوست در آب و هوای بادخیز و یا مرطوب تسریع می شود.
اگر تماس با آب سرد باعث خروج گرمای بدن شود (مثل شنا کردن در آب سرد)، حرکات امواج آب تا 50 درصد خروج گرما را افزایش می دهد.
هنگام سرد شدن بدن، هیپوتالاموس (مرکز کنترل دمای بدن در مغز) سعی می کند دمای بدن را بالا ببرد.
هنگام مواجهه با سرما، بدن می لرزد. لرزیدن بدن هنگام سرما یک پاسخ دفاعی بدن است تا از طریق فعال کردن عضلات، گرما تولید شود.
در یک پاسخ دفاعی دیگر بدن، رگ های خونی به طور موقتی تنگ می شوند تا گرمای کمتری از دست برود.
در حالت طبیعی، فعالیت قلب و کبد، بیشتر گرمای بدن را تولید می کند، اما وقتی دمای مرکز بدن افت پیدا می کند، این اندام ها گرمای کمتری تولید می کنند تا گرما را نگه دارند و از مغز محافظت کنند.
کاهش دمای بدن باعث کند شدن فعالیت مغز، نفس کشیدن و ضربان قلب می شود.
عوامل خطر هیپوترمیا کدامند؟
افراد زیر بیشتر دچار هیپوترمی می شوند:
علائم هیپوترمی چیست؟
علائم هیپوترمی در بزرگسالان عبارتند از:
علائم هیپوترمی در نوزادان عبارتند از:
تشخیص هیپوترمی
شناخت علائم هیپوترمی نخستین گام برای تشخیص هیپوترمی است. یک نوع دماسنج مخصوص که در قسمت اورژانس بیشتر بیمارستان ها وجود دارد، می تواند دمای خیلی کم مرکز بدن را مشخص کرده و تشخیص بیماری را تأیید کند.
درمان هیپوترمی
هیپوترمی یک مشکل کشنده است و بایستی سریعا تحت درمان قرار بگیرد.
اگر فرد بیهوش شده است یا دچار مشکل تنفسی است، فورا به اورژانس زنگ بزنید، زیرا باید عمل احیای قلبی ریوی انجام شود (توسط متخصصین اورژانس)
اگر مراقبت پزشکی فوری در دسترس نیست، بایستی:
- هر نوع لباس، کلاه، جوراب، کفش و دستکش خیس را از بدنتان در آورید.
- با پوشاندن لباس گرم و خشک به فرد و انداختن پتو روی او، نگذارید بیشتر سردش شود و در برابر باد یا خیس شدن از او محافظت کنید.
- هر چه زودتر و به آرامی فرد را به مکانی خشک و گرم منتقل کنید.
- با پوشاندن لباس گرم و کلفت، فرد را گرم کنید. پتوی کلفت روی او بیندازید. همچنین می توانید از تشک برقی برای گرم کردن بالاتنه او استفاده کنید. گذاشتن کیسه آب گرم در زیر بغل، بالاتنه، گردن و ران پا نیز مفید است. فقط مراقب باشید هنگام استفاده از این وسایل، پوست فرد نسوزد. اگر هیچ وسیله ای برای گرم کردن خود نداشتید، خودتان بدنتان را گرم کنید.
- اگر دماسنج دارید، دمای بدن فرد را اندازه بگیرید.
- نوشیدنی گرم به فرد بدهید، ولی قهوه و نوشیدنی کافئین دار ندهید، زیرا باعث می شوند گرمای بیشتری از بدن خارج شود. اگر فرد بیهوش شده است، نوشیدنی در دهانش نریزید، زیرا ممکن است باعث خفگی او شود.
اگر فرد بیهوش شده است یا دچار مشکل تنفسی است، فورا به اورژانس زنگ بزنید، زیرا باید عمل احیای قلبی ریوی انجام شود (توسط متخصصین اورژانس).
عمل احیای قلبی ریوی را فقط فرد آموزش دیده می تواند انجام دهد و هر کسی قادر به انجام آن نیست.
بعد از انجام کمک های اولیه توسط پرسنل اورژانس، فرد بایستی به بیمارستان منتقل شود تا درمان های لازم انجام بگیرد.
عوارض در طی برطرف کردن هیپوترمی عبارتند از:
پنومونی (ذات الریه)،بی نظمی ضربان قلب، ایست ناگهانی قلب و مرگ.
جهت کسب اطلاعات بیشتر واتصال به شبکه اجتماعی دارومارو می توانید از طریق وب سایت
یا از طریق شبکه های اجتماعی ما به آدرس های
پیج اینستاگرام:
Daroomaroo.company
کانال تلگرام:
t.me/daroomaroo
دنبال کنید
کلویید یا گوشت اضافه عبارت است از رشد بیش از اندازهی بافت همبند جای زخم که در اطراف زخم، معمولاً پس از التیام آن، ایجاد میشود. جای زخم کلوئیدی گاهی اوقات با جای زخم هیپرتروفیک اشتباه گرفته میشود. در مجموع، کلوئید معمولاً از زخم اولیه بزرگتر است و بیش از محدوده آن رشد میکند، حال آن که بافت در جای زخم هیپرتروفیک داخل محدوده زخم اولیه جای میگیرد. علت ایجاد گوشت اضافه مشخص نیست اما در کل در میان افراد دارای پوست تیره رواج بیشتری دارد. درمانهای گوناگونی برای این مشکل وجود دارد. افراد مستعد ایجاد گوشت اضافه باید از سوراخ کردن بدن( پیرسینگ(تاتو)) و جراحی غیرضروری خودداری کنند.
علت
علت دقیق ایجاد گوشت اضافه مشخص نیست؛ اما معمولاً پس از آکنه، کورک و جوش زدن، سوراخ کردن بدن، در سوختگی ها، بریدگی ها و بعد از عمل جراحی تشکیل میشود و عفونت نیز احتمال شکلگیری آن را افزایش میدهد. ظاهراً سلولهایی موسوم به فیبروبلاست که تولید بافت همبند جای زخم (کلاژن) را بر عهده دارند دچار مشکل میشوند؛ البته معلوم نیست که آیا خود فیبروبلاستها نقصی دارند یا معضلی در مواد شیمیایی کنترل کننده فعالیت آنها وجود دارد. گمان میرود هورمونها، مشکلات سیستم ایمنی و عاملهای ژنتیکی و وراثتی همگی در بروز گوصی به نام ژن از نسلی به نسل دیگر منتقل میشود. هر سلول بدن از کروموزومهایی تشکیل میشود که سازندهی بسیاری از ژنها به شمار میروند.
پوست کلوئیدی در میان افرادی با پوست تیرهتر، به ویژه بین اقوام آفریقایی ـ امریکایی، رواج بیشتری دارد. در سنین ده تا سی سالگی درصد شیوع این عارضه بیش از دیگر سنین است، اگرچه درصد شیوع در ابتدا و انتهای این بازه سنی کمتر است. بر اساس مطالعات انجام گرفته بر روی آفریقاییها از هر 100 نفر در 6 تا 16 نفر پوست کلویید ساز ایجاد میشود.
علائم
بافت کلویید معمولاً حدود سه ماه پس از آسیب اولیه پوست تشکیل میشود، اگرچه در برخی موارد این شکلگیری یک سال زمان میبرد. نخستین علامتی که جلب توجه میکند این است که رشد بافت همبند نرم جای زخم در خارج از کنارههای زخم اولیه شروع میشود.
و حساس یا دردناک میشود و همراه با خارش و سوزش می باشد. گوشت اضافه گاهی اوقات بدون هیچگونه زخم پوستی مشخص ایجاد میشود، با این وجود، اکثر افراد خود، میتوانند به خوبی علت این مشکل را تعیین کنند. استخوان سینه، شانه، لاله گوش و گونه ناحیههای رایج بروز این مشکل هستند. ایجاد این بیماری روی مفصل، دامنهی حرکتی را محدود میکند و به مرور زمان، رنگ قرمز اصلی به قهوهای تغییر مییابد یا رنگ پریده میشود. رشد گوشت اضافه از چند هفته تا چند ماه طول میکشد و معمولاً آهسته است اما گاهی ظرف چند ماه ناگهان بزرگ میشود. اکثر جای زخمهای کلوییدی به محض توقف رشد، در همان اندازه باقی میمانند یا کوچکتر میشوند.
درمان
کلویید یا گوشت اضافه به کمک بررسی ظاهر پوست و شرح حال پزشکی تشخیص داده میشود. جای زخم کلوئیدی معمولاً به مرور زمان کوچک و به ندرت کاملاً محو میشود. ممکن است فکر کنید که جای زخم کوچکی که دیده هم نمیشود اهمیت چندانی ندارد، با این حال، اگر ظاهر آن باعث نگرانیتان میشود میتوانید از درمانهای متعدد موجود بهره بگیرید. هیچ درمان گوشت اضافه ای با موفقیت صد در صد توأم نیست و پزشک احتمالاً ترکیبی از روشهای مختلف را پیشنهاد خواهد داد. روشهای درمانی عبارتاند از:
استروئیدها
بافت کلویید در اکثر موارد به تزریق استروئیدی به نام تریامسینولون داخل جای زخم واکنش مثبت نشان میدهند. تزریقها هر دو تا شش هفته یکبار تا زمان مشاهده علائم بهبود انجام میشود. این تزریقها گاهی تشکیل شبکهای از رگهای سطحی (تلانژکتازی) یا روشن و نازک شدن پوست پیرامون محل تزریق را به دنبال دارد. قرار دادن نوار اشباع شده با استروئید روی بافت کلویید به مدت 12 ساعت در روز نیز یکی دیگر از روشهای درمان گوشت اضافه است.
فشار و یا پانسمانهای بسته
در این روش محل مورد نظر به گونهای پانسمان میشود که فشار روی آن محل وارد شود و یا جای زخم با هوا تماس نیابد (پانسمان های بسته و یا محفوظ از هوا). این پانسمان باید هر 12 یا 24 ساعت یکبار به مدت چند هفته تجدید شود. سیلیکون به صورت ژل یا نوار آغشته به سیلیکون یا نوار پلیاورتان چسبدار مواد لازم برای انجام این پانسمان هستند؛ البته محصولات دیگری نیز در دسترس هستند. برای درمان گوشت اضافه روی لاله گوش (معمولاً ناشی از سوراخ کردن گوش) گوشواره فشاری پیشنهاد میشود که عموماً پس از برداشتن گوشت اضافه با عمل جراحی استفاده میشود و باید تمام ساعات شبانهروز به گوش انداخته شود.
پرتو درمانی
از آنجا که پرتو درمانی احتمال ابتلا به سرطان را افزایش میدهد، بهتر است تنها برای موارد دشوار در ناحیههایی دور از اندامهای داخلی (مانند بازو یا پا و نه برای شکم یا سینه) مورد استفاده قرار گیرد. پس از جراحی گوشت اضافه گاهی اوقات قطعههای بسیار کوچک مواد رادیواکتیو یا “دانههای” رادیواکتیو درون محل زخم (براکی تراپی یا پرتودرمانی داخلی) قرار داده میشود.
کرایوتراپی
در کرایوتراپی به کمک سوند بافت منجمد میشود. این روش یا به تنهایی یا در کنار دیگر راهکارهای درمانی، به ویژه تزریق استروئید، برای درمان کلویید مورد بهرهبرداری قرار میگیرد. کرایوتراپی در مراحل اولیه رشد گوشت اضافه را متوقف میکند. کمرنگ شدن پوست اطراف ناحیه تحت درمان از عوارض این روش به شمار میرود. در کرایوتراپی با استفاده از یک سوند بافت کلوییدی از درون زخم روی پوست منجمد میشود؛ البته این روش هنوز در حال بررسی است.
درمان با لیزر
غالباً برای درمان گوشت اضافه لیزر به کار برده میشود؛ بهترین نتیجه و در عین حال کمترین عوارض جانبی با استفاده از لیزرهای با طول موج 585 نانومتر به دست میآید. با این حال پژوهشهای بیشتری باید انجام شود تا کارآمدترین نوع لیزر و بهترین شیوه کاربرد آن مشخص شود. لیزرهای 585 تأثیر کمتری روی پوست تیره دارند. در بعضی موارد قرمزی کاهش مییابد اما کلویید کوچک نمیشود. پس از تزریق استروئید غالباً از لیزر دی اکسید کربن برای درمان کلویید در موارد دشوار استفاده میشود.
درمان با اینترفرون
اینتروفرون آلفا دارویی ضد ویروس است که در صورت استفاده شدن در کنار تزریق استروئید، اثر آن را در درمان گوشت اضافه بهبود میدهد اما به تنهایی چندان کارآمد نیست.
داروهای سیتوتوکسیک
داروهای سیتوتوکسیک رشد بافت کلویید را آهسته میکنند و معمولاً به عنوان داروهای ضدسرطانی مصرف میشوند. فلوئورو اوراسیل و بلئومایسین دو داروی متداول این دسته هستند که برای درمان کلوییدی تجویز میشوند. این داروها درون جای زخم تزریق میشوند و به تنهایی یا در کنار دیگر روشهای درمان گوشت اضافه مورد استفاده قرار میگیرند. دردناک شدن جای زخم، رنگ پریدگی این ناحیه و متلاشی شدن پوست از عوارض جانبی این داروها محسوب میشوند.
رتینوئیدها
رتینوئیدها، که معمولاً برای درمان آکنه و جوش به کار برده میشوند، در صورت استعمال بر روی سطح گوشت اضافه یا تزریق درون آن اثرات مثبتی به جای میگذارند. اما معمولاً نخستین انتخاب پزشکان نیستند، چون به اندازه دیگر روشها کارآمد نیستند.
جراحی
برداشتن جای زخم کلوییدی از طریق جراحی میتواند جای زخمی حتی بزرگتر از زخم اول را به جا بگذارد، بنابراین توصیه میشود پیش از روی آوردن به جراحی، درمانهای دیگری مانند تزریق استروئید، پانسمان فشاری یا بسته یا پرتودرمانی را امتحان کنید.
تکنیکهای محتاطانه و دقیق جراحی و در عین حال استفاده از کمترین تعداد بخیه ممکن هنگام بستن زخم خطر تشکیل گوشت اضافهی بیشتر را کاهش میدهد.
پیشگیری
اگر در یکی از گروههای مستعد ابتلا به این مشکل (دارای پوست تیره، سن 10 تا 30 و…) قرار دارید یا گوشت اضافه پیش از این تشکیل شده است، بهتر است از سوراخ کردن بدن، خالکوبی و انجام جراحیهای غیرضروری مانند جراحی زیبایی، به ویژه در آن ناحیههایی از بدن خودداری کنید که احتمال تشکیل گوشت اضافه در آنها بیشتر است. در صورت بروز آکنه، آن را به درستی و با شیوهای مناسب در مراحل اولیه درمان کنید تا جای آنها زخم نشود. چنانچه گمان برده شود که احتمال تشکیل کلویید پوست وجود دارد و انجام عمل جراحی ضروری است، جراح استفاده از پانسمان، تزریق استروئید یا دیگر روشهای درمان بافت کلوییدی را برای کاهش خطر ایجاد گوشت اضافه توصیه میکند.
علت بروز این مشکل هنوز دقیقا مشخص نیست اما اگر شما عوامل خطر یاد شده در مقاله را دارید بهتر است به منظور پیشگیری از تشکیل بافت کلویید روی پوست خود از سوراخ کردن، جراحی و… پرهیز کنید. در صورت بروز این مشکل بهتر است در مراحل اولیه نسبت به درمان گوشت اضافه اقدام کنید. در صورت بروز کلویید روی بدن، پزشک بهترین درمان را با توجه به شرایطتان برای شما تجویز می کند.
جهت کسب اطلاعات بیشتر واتصال به شبکه اجتماعی دارومارو می توانید از طریق وب سایت
یا از طریق شبکه های اجتماعی ما به آدرس های
پیج اینستاگرام:
Daroomaroo.company
کانال تلگرام:
t.me/daroomaroo
دنبال کنید
غده تیرویید یک غده پروانهای شکل در جلوی گردن (نای) است و هورمونی به نام تیروکسین تولید میکند. هورمونهای تیروئید در رشد جسمی و عصبی، عملکرد طبیعی مغز، سیستم عصبی، حفظ دمای بدن و تولید انرژی و سوخت و ساز بدن تاثیر بسزایی دارند.
نقش اصلی غده تیرویید، تنظیم سوخت و ساز و عملکرد سلولهای بدن از طریق ترشح هورمونهای تیروئید به داخل خون است.
کم کاری غده تیروئید، در سنین 15 تا 40 سالگی شایع است و بیشتر در خانمها بروز میکند.
ویروسها و میکروبهای مختلفی در بروز آن نقش دارند، ولی کمبود ید میتواند در بروز این بیماری نقش اول را داشته باشد. کمبود ید در مناطق کوهستانی بیشتر دیده میشود. این مشکل با مصرف نمک های ید دار رفع میشود.
در کم کاری تیرویید، ترشح هورمون های تیرویید کمتر از حد معمول است و منجر به بروز علایمی نظیرخستگی زودرس، ضعف، بی حالی، ریزش مو، یبوست، خشکی پوست، احساس سرما، اختلالات قاعدگی و افزایش وزن در حد 3 تا 5 کیلوگرم میشود.
کم کاری تیرویید موجب پایین آمدن سطح هورمون تیروئید و کاهشسروتین و در نتیجه منجر به بروزافسردگی میشود.
به طور کلی علائم کم کاری تیروئید عبارت است از: کم شدن تحمل به سرما، کم شدن اشتها، درد قفسه سینه، موی خشن یا با رشد کند، نامنظم بودن ضربان قلب، افزایش وزن یا لاغری شدید، بیحالی، خوابآلودگی یا بیخوابی، اختلال روانی، افسردگی، روانپریشی یا ضعیف شدن حافظه، تجمع مایع در بدن (خصوصا در اطراف چشمها)، حالت خمودگی در صورت و پایین افتادگی پلکها، خشن شدن پوست، کم شدن تحمل به داروها، کم شدن میل جنسی و ناباروری، اختلالات قاعدگی، کمخونی، کرختی یاگزگز دستها و پاها، کلفت یاخشن شدن صدا.
مشکلات ناشی از کم کاری تیروئید
- کم کاری یا پرکاری تیروئید میتوانند تاثیر مستقیمی بر ایجادزخم معده داشته باشند.
- کم کاری تیروئید ممکن است باعث یبوست شود.
- بیماریهای تیروئیدی میتواند باعث سیاهی زیرچشم شود.
- کم کاری تیروئید موجبخشکی پوست و ناخن شود.
- کمکاری غده تیروئید موجب بی اشتهایی میشود.
- کمکاری تیروئید، گرچه علت افزایش وزن نیست، ولی سوخت وساز بدن را کند کرده و باعث ذخیره شدن کالری بهصورت چربی میشود.
- مشکلات غده تیروئید میتواند باعث تهوع شود.
- مشکلتعریق زیادکه در سنین بالاتر بروز میکند، میتواند به دلیل ترشحات غده هیپوفیز و تیروئید ایجاد شود.
- بیماری تیروئید، هم پرکاری و هم کاری کاری آن میتواند ایجاد خارش کند.
- کم کاری تـیروئید باعث قاشقی شکل شدن ناخن می شود.
- کم کاری تیروئید موجب پر مویی میگردد.
- زنانی که به عارضه کم کاری تیروئید مبتلا هستند، میزان خطر ابتلا بهسرطان کبددر آنان بیش از دیگر زنان است. این یافته در مردان صدق نمیکند.
زنانی که کم کاری تیروئید دارند:
کلسترول بالا و اضافه وزن دارند، به خستگی مبتلا میشوند و دچار ریزش مو هستند، در حالی که اصلا فکر نمیکنند، تیروئیدشان کم کار باشد. توصیه میشود زنانی که چنین علائمی را مشاهده میکنند، به پزشک مراجعه کنند و آزمایش خون دهند.
عوارض داروهای کم کاری تیروئید
تپش قلب لرزش دستها، اسهال و عادتماهیانههای نامنظم از عوارض جانبی این داروهاست.
در صورت مصرف همزمان این داروها و داروهای ضددیابت، حتماً با پزشک مشورت کنید.
این داروها ممکن است به بیماری قلبی یا افزایش فشار خون منجر شوند.
مصرف دارویلووتیروکسین، با افزایش خطر شکستگیهای استخوانی در سالمندان رابطه دارد.
لووتیروکسین، دارویی برای درمان کم کاری تیروئید
لووتیروکسین معمولاً روزی یک بار با شکم خالی خورده میشود. مهم است که هر روز ساعت معینی مصرف شود.
معمولاً بهتر است، ناشتا خورده شود تا بعداً فراموش نشود.
این دارو میتواند بی خوابی ایجاد کند، لذا مصرفش در صبح بهتر است.
هیچگاه بیشتر از مقدار تجویز شده مصرف نکنید.
اگر یک نوبت را فراموش کردید، به محض این که آن را به یاد آوردید مصرفش کنید. البته اگر تقریباً موقع نوبت بعدی مصرف دارو رسیده است، نوبت فراموش شده را رها کرده، به برنامه منظم داروییتان بازگردید.
مقدار دارو را دو برابر نکنید. اگر دو نوبت یا بیشتر را فراموش کردید، برای تعیین یک برنامه جدید با پزشکتان مشورت کنید.
مواد غذایی بیماران مبتلا به کم کاری تیروئید
کمبود ید، یکی از عوامل ایجاد بیماری تیروئید میباشد. بهترین منابع تامین ید مورد نیاز بدن، غذاهای دریایی به خصوص ماهیهایی که در آب شور زندگی میکنند، هستند. هر فرد سالم روزانه به 150 میکروگرم ید نیاز دارد.
دریافت ناکافیسلنیوم نیز منجر به پیشرفت کم کاری تیروئید میشود. در واقع کمبود سلنیوم مشکلی است که در اختلالات تیروئیدی اغلب نادیده گرفته میشود. در حالی که نقش این عنصر در کنترل فعالیتهای تیروئید به اندازه عنصر ید مهم است.
بهتر است بیماران مبتلا به کم کاری تیروئید، انواع کلم و شلغم را که مانع از جذب ید میشوند، کمتر مصرف کنند.
افراد حتماً از نمک تصفیه شده یددار استفاده کنند و از مصرف نمکهایی که به صورت فلهای در بستهبندیهای غیراستاندارد در مغازهها به فروش میرسد، خودداری کنند.
کم کاری تیروئید ازنگاه طب سنتی
مغز گردو درمان گیاهی کم کاری تیروئید است. با توجه به وجود ید و منگنز در آن باعث تقویت عملکرد این غده می شود. همچنین خوردن سبزیجاتی که حاوی ویتامین های B و E هستند.
نیز توصیه می شود از جمله کلم, سویا, آجیل خصوصا بادام زمینی و شلغم برای کم کاری تیروئید بسیار موثر است. ویتامین A موجود در اسفناج, هویج و تخم مرغ باعث تقویت عملکرد تیروئید می شود.
روغن نارگیل
روغن نارگیل باعث افزایش انرژی بدن و سوخت و ساز آن می شود. همچنین بعد از خوردن روغن نارگیل دمای بدن بالا می رود که درمانی موثر برای کم کاری تیروئید محسوب می شود.
نعنا
نعنا باعث تحریک دستگاه گردش خون و تحریک ترشح هورمونهای بدن می شود که سوخت و ساز بیشتر بدن را به همراه دارد.
درمان خانگی کم کاری تیروئید با سرکه سیب
سرکه سیب برای کاهش وزن بسیار موثر است در نتیجه برای درمان کم کاری تیروئید استفاده می شود تا افزایش وزن ناشی از آن را جبران کند. همچنین برای درمان بیماری هایی مانند کلسترول بالا, فشار خون و دیابت موثر است. می توانید مقدار دو قاشق غذا خوری
سرکه سیب را به لیوانی آب ولرم اضافه کرده و روزی یک مرتبه آن را میل کنید.
روغن اسطوخودوس
از روغن اسطوخودوس می توانید برای کم شدن علائم کم کاری تیروئید استفاده کنید. مواردی مانند اختلال خواب, افسردگی, اضطراب و استرس با روغن اسطوخودوس درمان می یابد. کافیست مقداری از این روغن را به شامپویتان اضافه کرده و یا روی بالشتتان آغشته کنید.
توصیه های غذایی
درمان گیاهی کم کاری تیروئید با خوردن سبزیجات پخته انجام شدنی است. از طرفی رژیم غذایی این افراد باید کم کالری باشد. نمک ید دار باید در وعده های غذایی این افراد استفاده شود. ماهی, مرغ و میگو سرشار از ید است به همین خاطر مصرف آن نیز توصیه می شود. همچنین منابع غذایی سرشار از آهن به این بیماران توصیه می شود. همچنین میوه هایی مانند موز و توت فرنگی برای این بیماران مفید است. بهترین نوشیدنی برای بیماران مبتلا به کم کاری تیروئید نوشیدن روزانه ۸ لیوان آب است. از طرفی مصرف نوشیدنی های الکلی, قندی و کافئین دار نیز باید به حداقل برسد.
افرادی که مبتلا به کم کاری تیروئید هستند باید در مصرف قند و چربی خصوصا از نوع حیوانی جانب احتیاط را رعایت کنند. مصرف این مواد باعث افزایش وزن می شود که با توجه به مستعد بودن بدن به چاقی در هنگام بروز این بیماری می تواند خطرساز باشد.
جهت کسب اطلاعات بیشتر واتصال به شبکه اجتماعی دارومارو می توانید از طریق وب سایت
یا از طریق شبکه های اجتماعی ما به آدرس های
پیج اینستاگرام:
Daroomaroo.company
کانال تلگرام:
t.me/daroomaroo
دنبال کنید